Bide batzuk leku berean hasten dira eta oso eszenatoki ezberdinetan amaitzen dira. Arrate Otaño (Valsugana Rugby, Italia), Leire Markiegi (El Salvador), Diego Bergasa (Complutense Cisneros), Adrián Arias eta Manu Garcés (Liceo Francés) jatorri beretik datoz: Bera Bera. Gaur egun estatuko errugbiko maila gorenean lehiatzen dira — eta Arrateren kasuan, baita Italian ere —, baina euren bizipenak asko du komunean.
"Sekulako harrotasuna da", aitortu du Arratek. "Bera Bera nire etxea da", laburbildu du Adrianek. "Egia esan, hitzak falta zaizkit adierazteko", onartu du Diegok. Bost ahots desberdin, erro bera.
1. Zein taldetan jokatzen ari zara gaur egun, zein postutan eta nolakoa izaten ari da denboraldia?
Arrate Otaño: Gaur egun Valsugana Rugby taldean jokatzen dut, batez ere 5 posizioan, baina 6an ere jokatu dut. Denboraldia oso ona izaten ari da, eta, maila pertsonalean, hobetzen ari naiz, taldeari ahalik eta positibismo eta ahalegin handiena ematen.
Manu Garcés: Liceo Francésen jokatzen ari naiz. Talona eta flanker posizioen artean txandakatu ohi naiz, baina flanker jokatzen ari naiz gehienbat. Zentro bezala minutu batzuk ere izan ditut. Oso denboraldi polita izaten ari da, igo berria den taldea izanik, goiko multzoan sailkatzea lortu dugu, lehenengo 6en artean, mailari eustea bermatuz eta ligako final-laurdenak ziurtatuz. Egia esan, aurreikuspenak gainditu baino gehiago egin ditugu niretzat. Maila pertsonalean oso pozik nago, klub hau oso ezaguna da, eta bertan lehen minututik sentitzen zara kide; azkenean, errugbian talentu handia duten lankide gazteen taldea izaten jarraitzen dute, eta horrek, guztia askoz errazagoa egiten du.
Leire Markiegi: 2025-2026 denboraldi honetan Valladolideko El Salvador ‘Chami’-n jokatzen ari naiz. Batez ere bigarren zentro bezala, baina beharrezkoa denean beste posizio batzuetan ere jolasten dut. Aurtengoa guztiz desberdina da niretzat, etxetik urrun nagoelako eta Valladolidek suposatzen duen guztiarekin. Taldearentzat, denboraldia oso ona izaten ari da.
Adrián Arias: Madrilgo Liceo Francésen jokatzen ari naiz, 10 posizioan eta nire hirugarren denboraldia da hemen. Igoera joan den denboraldian lortu genuen eta nire lehen urtea izaten ari da Ohorezko Mailan.
Diego Bergasa: Madrilgo Club de Rugby Complutense Cisnerosen jokatzen ari naiz, batez ere ezkerreko pilier posizioan, nahiz eta azkenaldian eskuineko pilier bezala jokatzen ari naizen. Lehen taldea denboraldi paregabea egiten ari da: DHko top 6an geratu eta Kopako finalera goaz. Pertsonalki, urte honetan minutu asko jokatzen ari naiz, batez ere DH Eliten.
2. Nolakoa izaten ari da denboraldi hau zuretzat eta zure taldearentzat? Zer lortu duzue orain arte, edo zer helburu jarri diozue zuen buruari?
Arrate Otaño: Denboraldi oso ona izaten ari da. Finalera dena irabazita iritsi gara eta finala irabaztea espero dugu. Hobekuntza oso motibagarria izan da, nahiz eta gogorra ere izan den, eta oraintxe bertan denok gaude urduritasun handiarekin eta finala eramateko gogo handiarekin.
Manu Garcés: Uste dut aurreko galderan erantzun dudala. Helburuei dagokienez, aipatu behar dut staffak ez duela inoiz, nik gogoratzen dudala behintzat, espreski hitz egin lehiaketako helburu finkoez. Ez dute esan "bostgarren edo lehen postuan geratu behar gara" adibidez, baizik eta partida bakoitza bakarra balitz bezala prestatzean eta erasotzean zentratu dira. Horrek konnotazio guztiz desberdina ematen dio lehiaketari; batek helburu abstraktu handietan zentratzeari uzten dio, daukanari garrantzia emateko. Izan ere, taldearen teknika eta kalitatea hobetzea da. Uste dut aurreikuspenak eta helburuak (halakorik izan balitz) bete baino gehiago egin ditugula, liga honetan irautea eta laurdenak bermatuz, eta kalitate handiko errugbia erakutsiz. Geratzen zaigunari dagokionez, ligako beste bi partida ditugu, Cisneros eta La Vila, eta gero ligako playoffak partida bakarrera. Geratzen denari begira markatuta dagoena liga irabaztea da, partida bakoitza final bat balitz bezala jokatuz, estrategia sinple baina eraginkor bat baldin badago.
Leire Markiegi: Denboraldi hasieran Superkopa irabazi genuen eta urtarrilean Iberiar Kopa ere bai talde portugaldar baten aurka. Iberdrola Ligako fase erregularreko partida guztiak irabazi ditugu, beraz maiatza arte finalerako entrenatuko dugu egindako akatsak zuzenduz. Orain atsedena dugu Erreginaren Kopa jokatu aurretik, hori baita gure berehalako helburua.
Adrian Arias: Denboraldi oso ona egiten ari gara, lehen 6en artean sartu gara eta horrela jokatzen ari gara ligako titulua lortzeko. Kategoriara azkar egokitu gara eta oso emaitza onak izaten ari gara. Helburua final-laurdenetako partidara ondo iristea da, lehiatzeko eta urrutira iristea amesteko.
Diego Bergasa: Niretzat denboraldia errusiar mendi txiki bat izaten ari da, partida batzuk DHn, beste batzuk Elite mailan. Egia da Eliten jokatzeak erritmo ona hartzen laguntzen didala eta, batez ere, melean esperientzia hartzeko. Pixkanaka-pixkanaka lehen taldeko postua sendotzeko borrokan nabil. Orain arte lortutakoa lehen ere aipatu dut; helburuak berberak dira oraindik: hotzen jokatzen jarraitzea eta pixka bat gehiagoren bila joatea.
3. Estatuko errugbiko maila gorenean lehiatzen ari zara (Arraten kasuan Italian). Zer esan nahi du zuretzat maila honetara iritsi izanak Bera Beratik igaro ondoren?
Arrate Otaño: Niretzat harrotasun handia da. Oso etxekoa naiz eta oso harro nago, eskertzeaz gain, Bera Berak eman didan "eskolaz". Ez nuen espero Italiara iritsi eta hain maila handiko jokalariekin jokatu ahal izatea, beraz, amets bat bezala bizitzen ari naiz.
Manu Garcés: Oso polita da errugbiko goi mailan jokatzea. Ikuspegi tekniko hutsetik, kirol hau gustatzen zaionak ahalik eta kategoria gogorrenetan jokatu nahi du beti, eta, nire kasuan, DH nahiko ondo dago horretarako.
Leire Markiegi: Egia esan Bera Beran hasi zen Leire horrek, ez zuen sinetsiko maila honetan jokatuko zuenik. Puioko lehen egunetik jakin nuen han jarraitu behar nuela, errugbiak harrapatu ninduen, eta oso pozik nago pixkanaka egin dudan lanarekin.
Adrian Arias: Beti desiratu dudan zerbait da, baina uste dut modu naturalean iritsi zaidala unerik onenean. Beti nahi izan dut onenekin eta onenen aurka jokatu, nahiz eta Bera Berarekin etortzea gustatuko zitzaidan.
Diego Bergasa: Zer esan dezaket, harro egoteko modukoa. Beste leku batzuetan baino aukera gutxiago dituen klub apalago batetik etorrita eta denboraldi oso gogorrak igaro ondoren, orain hemen egotea duela pare bat urte inoiz imajinatzen ez nuen zerbait da. Egia esan, Bera Bera maila horretan errepresentatzeko sentimendua adierazteko hitzak falta zaizkit.
4. Bera Berako etapan pentsatzen duzunean, zein oroitzapen edo une etortzen zaizkizu burura?
Arrate Otaño: Burura datorkidan lehenengo gauza miniestadioan jokatu genuan lehen entrenamendua eta lehen triangeluarra da. Era berean, familia horren barruan txikiena izatetik orain nagusien artean egotera igaro naiz, eta taldeak hazten jarraitzen du. Nik orain dela urte batzuk entrenatu ditudan jokalariekin jokatu ahal izateak harrotasunez betetzen nau eta poz handia ematen dit. Eta orain hain talde gaztea ikustea, oraindik ere batzen den jendearekin, asko gustatzen zait.
Manu Garcés: Oroitzapen asko datozkit, noski, baina nire taldekideekin jokatu nuen 18 urtez azpiko Espainiako txapelketa nabarmenduko dut beti; esperientzia paregabea izan zen, egia esan. Bera Bera seniorren azken garaiak ere asko markatu nau; garai benetan gogorra izan zen, baina une on asko utzi zizkidan taldekide-anaia handiekin.
Leire Markiegi: Lehenik, gure taldea. Oso talde jatorra ginen. Beti igotzen nintzen Puiora, ikasteko gogo handiz. Oso ondo gogoratzen dut Bera Berako etapa. Landaz kanpoko planak ere burura datozkit, lagun talde bat ginen.
Adrian Arias: Debuta eta lehen urteak bereziak izan ziren playoffetan sartzeko borrokan ari ginelako mailaz igotzeko. Harro nago, halaber, partida batzuetan taldeko kapitaina izan naizelako.
Diego Bergasa: Lehenengo gogoratzen dudana miniestadioa da eta, berarekin batera, Xantiko kroketak. Maitasun handiz gordetzen dut oroitzapen hori, denok batera disfrutatzen egotearen sentsazioa, baita sozidadean ere. Batez ere gurasoak, anaia eta entrenatzaile bat ditut gogoan, Javier San Gil "Tanque". Partida jakin bat Elorriori irabazi genionean; hori ez zaigu ahaztuko han egon ginenetako inori. Eta noski, orduan egin nituen lagunak betiko geratu dira.
5. Egindako bideari begiratuta, zer izan da zailena edo gehien kostatu zaizuna honaino iristeko?
Arrate Otaño: Argi eta garbi, nerabe baten burua gainditzea izan da zailena. Ez dut zehazki gogoratzen, baina gure lehen playoffaren ondoren blokeo handi bat izan nuen eta nahiko kostatu zitzaidan hau gainditzea. Hortik aurrera, zailena eta garrantzitsuena diziplinari eta fisikoari eustea izan da. Beti direlako garrantzitsu hobetzeko, jokatzen duzun maila kontuan hartu gabe. Gainera, uste dut araudia ondo ezagutzeak eta errugbian friki samarra izateak ere asko lagundu didala egungo mailara iristen.
Manu Garcés: Egia esan, ezer berezirik ere ez. Azkenean, gauzarik bitxiena, nik uste, konstantea izatea da. Talentua oso ondo dago, baina niretzat, jokalari ona beti asko saiatzen dena da, inolako saririk espero gabe lan egiten duena. Konstantea izatea da baliotsuena eta betetzen zailena; beraz, hori litzateke nire erantzuna: konstantea izaten jarraitzea.
Leire Markiegi: Sakrifizioa batez ere. Aurreko urteetan ikasketak, lana eta errugbia uztartzen zituen. Eta batzuetan gogo gutxirekin iristen nintzen entrenamenduetara, baina behin hasten nintzenean dena ahaztu egiten zitzaidan eta ahalik eta gehiena ematen nuen.
Adrian Arias: Astero entrenatzeak eta jokatzeak dakarren sakrifizioa eta konpromisoa esango nuke. Fisikoki hobetzea lortzeaz gain, maila hobean lehiatu ahal izateko.
Diego Bergasa: Maila pertsonalean egin beharreko sakrifizioak direla esango nuke. Oso tipikoa ematen du, baina egia da: planak baztertzen diren gauetan, parrandan ateratzen direnean, zerbait jatera joaten direnean... Baina gehien kostatzen dena zera da, baztertzen duzun horrek benetan axola duenean, nahi duzun jendearen urtebetetzeak adibidez, entrenatzea edo jolastea tokatzen zaigulako egon ezin zaren une pertsonalak. Hori da garestien ordaintzen den bidesaria.
6. Orain zelaian zaudenean, Bera Beratik zatozela adierazten duen zerbait dagoela uste duzu? Jokatzeko moduren bat edo klubak markatu dizun baliorik?
Arrate Otaño: Uste dut nabaritzen dela nork entrenatu nauen, eta suposatzen dut hori Bera Beratik datorrela, jokalari izan baitzen urte askotan. Nire jokabidean ere islatzen da: inguratzen nauen jendea beti izan da gertukoa eta irekia: zelaian zorrotza eta lehiakorra, eta hortik kanpo ulergarria eta eskuragarria. Hori da ni ere izaten saiatzen naizena... ez garrasika ari naizenean.
Manu Garcés: Ba ez dakit egia esan. Salatzen nauen zerbait egongo da seguruen, hirugarren pertsonek ikusiko dute, baina nik ez dut uste. Azentuak bezala, batek ez du inoiz nabaritzen, besteek bai. Hala eta guztiz ere, uste dut Bera Berak badituela entrenatzaile ikaragarriak (Los Goicoechea, Alvarito, Paquete, Sangil, Bombas, Pupas, Marti, eskolakoak), errugbiaren alderdi formalaz asko dakitenak (eta formala ez denaz) eta hitz egiten ere bai. Beraz, hori esango nizuke, ez dakit Bera Berak klub gisa nortasun zehatza duen, baina bere entrenatzaileek gainerako klubetan oso ohikoak ez diren gauzak irakasten dituzte.
Leire Markiegi: Errespetua eta elkarrekiko babesa esango nuke.
Adrian Arias: Nire jokamoldea Bera Bera dela uste dut, erasoan joko azkarra eta irekia. Txikitatik ematen genion lehentasuna joko erritmoari eta aurkariaren defentsari, eta hori egiten jarraitzen dut gaur egun ere.
Diego Bergasa: Esan behar dut sutan daramadan zerbait dela. Bera Beran eman ditudan urteetatik datorkidan zerbait izaera da, inoiz amore ez ematearen burugogorkeria hori, borrokan jarraitzearena, partida nola edo hala egon, osorik husteko eta gorputza eta arima uzteko gai izatearena. Baina jakinda egiten ari zarela ez zuregatik, baizik eta ondoan duzunagatik, zure kideagatik, zure taldearengatik. Egun horretan jokatzeko zortea izan ez dutenengatik. Hori Bera Beratik datorkit.
7. Klubeko haur askok egunen batean maila gorenean jokatzea amesten dute. Zure esperientziatik, zer aholku emango zenieke?
Arrate Otaño: Nire aholkua une oro goza dezatela eta pazientzia izan dezatela izango litzateke. Gogor lan egin behar da, entrenamendu eta partida bakoitzetik ikasi behar da, eta ez da inoiz amore eman behar. Eta, batez ere, ilusioari eta hobetzeko gogoari eutsi diezaiotela, horrek urrunera eramaten zaituelako. Gainera, jakin dezatela maila altua etxetik ere irits daitekeela, iraunkortasunez eta pasioz.
Manu Garcés: Ba ez dakit, ez dut neure burua mutil bati ere aholkurik emateko moduan ikusten, ziur asko ni naiz dagoen adibiderik txarrenetako bat. Baina gozamenagatik jolasteko esango nieke gaztetxoei, kategoria gorenak eta anbizio handiaz ahazteko, erraza da horietan itotzea. Lana da arrazoia eta arrakasta ondorioa; "footy"-a gozatzen badute, hobeto jokatu nahiko dute eta, beraz, hobetu egingo dute, eta horrela, ziklikoki. Eta zortea badute, egunen batean liga handiak jokatzera iritsiko dira. Baina gozamenik ez badago, ez du merezi.
Leire Markiegi: Klubeko haurrei bideaz gozatzeko esango nieke. Gorenera iristearekin amets egitea ondo dago, baina garrantzitsuena egunerokotasuna da: gogoz entrenatzea, konstanteak izatea eta gauzak ondo ateratzen ez direnean amore ez ematea. Entrenatzaile bakoitzarengandik ikastea. Lan egiten badute eta ilusioari eusten badiote, aukerak iritsiko dira.
Adrian Arias: Batez ere jolasteaz goza dezatela eta taldekideei laguntza eman diezaietela entrenamendu eta partida bakoitzean hobetzeko. Nik, gaur egun ere, gehien gozatzen dudanean eta ondoen pasatzen dudanean, orduan jokatzen dut ondoen.
Diego Bergasa: Nik esango nieke lehenengo dibertitzeko, maitemintzeko kirol zoragarri honekin, giroarekin eta inguruko jende guztiarekin. Gero, haiek ikusi behar dute zenbateraino dauden prest beren burua entregatzeko, eta, argi badute hori egin nahi dutela, ezerk eta inork ez ditzala gelditu. Oso gogor lan egin dezatela, batez ere, ahultasunik erakutsi gabe aurkariei. Niretzat hori da garrantzitsuena: batez ere borrokatzea, ez gelditzea, aurrera jarraitzea.
8. Bukatzeko: Bera Bera hitz batean edo esaldi labur batean definitu beharko bazenu, zein litzateke eta zergatik?
Arrate Otaño: Nire kasuan, ez dut imajinatzen errugbirik gabe bizitzea. Bera Bera familia da: kirolaz haratago, balioak ikasten dituzu, lagun sentitzen zara eta bizitza osoan irauten duten harremanak sortzen dituzu. Oso motibagarria da beteranoen taldeak ikustea eta, batez ere, amek ere euren "txokoa" dutela espazio honetan ikustea.
Manu Garcés: Familia mitikoa, anaitasuna eta halakoak aska nitzake, baina errazegia litzateke. "Labezomorroa" dela esango nizuke. Izan ere, nahiz eta baldintza zailetan egon eta hainbat aldiz "hiltzeko" zorian egon, Bera Bera, hau osatzen duen jendeari esker, gai da beti bizirik ateratzeko. Eta jokalariak entrenatzen eta oso elkartuta dauden jende-taldeak sortzen jarraitzeko. Izan ere, "nahiz eta Bera Bera hiltzen saiatu" oso zaila da hori lortzea; "labezomorro" bat da.
Leire Markiegi: Familia, hasiera-hasieratik parte sentitu nintzen, bai zelaian eta baita kanpoan ere.
Adrian Arias: Niretzat, Bera Bera nire etxea da, 5 urte nituenetik hazi eta pertsona eta jokalari bezala hezi naiz, hobetzen lagundu didaten eta gaur egun naizena izaten lagundu didaten lagun pila bat eginez.
Diego Bergasa: Egia esan, niretzat honako hau litzateke: "Nire lana bakarrik egiten dut, baina nire lan guztia." Esaldi hau ez da nirea, erreferente pertsonal handi bati zor diot, baina uste dut adibide dela. Niretzat Bera Bera familia da, non mundu guztiak ahal duena ematen duen, baina daukan guztia ematen. Nire ustez, egiten den ahalegin guztia ikusteko modu polita da, eta emaitzak ikustea besterik ez da geratzen jakiteko jendea erabat entregatzen dela, mundu guztiak ahal duen guztia egiten duela, bere lan guztia.
Bost ibilbide desberdin, errugbia ulertzeko bost modu, baina ados jarri gabe errepikatzen den ideia: etxean hasten dena, ez da inoiz joaten.
